แพ้ได้...แต่ไม่ยอม

	ชื่อเรื่อง : แพ้ได้...แต่ไม่ยอม
	ผู้แต่ง : หนุ่มเมืองจันท์ พิมพ์ครั้งที่ มีนาคม 2550
	เมื่อตอนเด็กๆ เวลาเราเริ่มต้นหัดขี่จักรยาน ต้องมีความกล้าเข้ามาสิง ถ้าไม่มีความกล้าล้อจักรยานสามล้อก็ยังไม่สามารถถอดออกให้เหลือสองล้อได้ และเมื่อจักรยานเหลือสองล้อแล้ว นั่นหมายถึงต้องกล้าที่จะยอมรับความเจ็บปวดหากเราพลาดจารกการทรงตัวบนอานมานอนแอ่งแม้งให้หัวเข่าถลอกปอกเปิดไปกับพื้น ถ้าเรายอมแพ้ถอดใจเสียแต่ตอนนั้น เราก็อาจจะถูกเพื่อนล้อในตอนนี้ได้ว่า ขี่จักรยานไม่เป็น...นี่มันแค่เรื่องสิวๆ ที่เกิดขึ้นในวัยเด็ก , ในขณะที่เราโตขึ้น ภาระหน้าที่มากขึ้น ปัญหาอุปสรรคล้วนผ่านมาให้เราแก้ปัญหา ทุกคนล้วนเคยผ่านการพ่ายแพ้ ทุกครั้งที่แพ้ให้ยอมรับว่าเราแพ้ แต่ต้องไม่ยอมแพ้ เรายอมรับความพ่ายแพ้ในแต่ละเกมได้ แต่ต้องไม่ยอมแพ้ต่อชะตากรรม “แพ้ได้..แต่ไม่ยอม” เป็นเสมือนสูตรคูณที่เหมาะแก่การท่องจำ ...แพ้ได้ แต่ไม่ยอม จะเลวร้ายแค่ไหนก็ต้องสู้ต่อไป และยังเสนอ อาขยาน บทใหม่ ปัญหามีไว้ให้แก้ ไม่ได้มีไว้ทุกข์ระทม โลกมีทางออกสำหรับเราเสมอ หา”ทางออก” ไม่ได้ก็ให้ออกที่ “ทางเข้า”หนังสือปกส้มเล่มนี้ ไม่ได้เสนอสูตร How to แต่เป็นเหมือนนิ้วที่คอยมาจิ้วเอวให้เราบ้าจี้ ขำขำ อยากขำมากกว่านี้ให้ลองอ่านตัวหนังสือของหนุ่มเมืองจันทร์บนชั้นหนังสือในห้องสมุดฯ แล้วจะรู้ว่าคนที่เคยแพ้มาแล้ว ไม่มีใครยอมแพ้ซักคน.