1. สภาพทั่วไป และบริบทของภาค
กรุงเทพฯมหานคร เมืองผู้คนที่ถูกเรียก และ ขนานนามว่า เมืองของคนที่เป็นเวดาเทพ แสดงให้เห็นถึงความสิวิไล สวยงามผู้คนมีความสุข ยิ้มแย้มแจ่มใส สุขภาพกายแข็งแรง สุขภาพจิตดี มีมารยาทงาม มีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน ผู้คนให้ความช่วยเหลือเกื้อกูลกัน มีแต่ความรักใคร่ปรองดองกัน
สิ่งแวดล้อมดี การสัญจรสะดวกสบาย คลองสวยน้ำก็ใสใหลเย็น มองเห็นหมู่ปลาแหวกว่าย อาหารสะอาด รสชาติก็อร่อย ปลอดภัยจากสารอันตรายทั้งปวง มีรายได้จากการทำงานสูง มีการปรกครองที่กระจายอำนาจ และมีส่วนร่วมของทุกคนในทุกระดับ มีศาสนาวัฒนธรรมที่หน้าเคารพนับถือ และมีการให้การศึกษาที่ดีกับประชาชน นโยบายทางภาครัฐเข้าถึงทุกชนชั้นทุกสังคมไม่เลือกชั้นไม่มีคำว่าระดับชั้นทุกคนเท่าเทียมกันหมด สิ่งเหล่านี้ “เป็นเหมือนความฝัน”
แต่ลองมามองดูความจริงที่เกิดขึ้น ผู้คนทั่วทุกทิศทุกภาคมุ่งหน้าสู่เมืองใหญ่ ล้วนแต่หนีตายมาจากพื้นที่ชนบท เพียงเพราะว่าดีกว่าที่จะนอนรอความตาย ถนนทุกสายเต็มไปด้วยรถ เกิดปัญหารถติดเป็นปัญหาติดอันดับ ตามมาด้วยมลภาวะที่เป็นพิษทั้งทางน้ำ ทางเสียง และ ทางอากาศ ขยะ เกลื่อนเมือง ลอยในคูคลองเกิดปัญหาน้ำเน่าเสียตามมาติดๆ การขยายตัวทางเศรษฐกิจก็ทำให้บ้านเมืองดูยุ่งเหยิงไม่น่ามอง ริมสองทางข้างถนน เต็มไปด้วยป้าย สินค้าโฆษณา เกลื่อนกราด เต็มเมือง มองหาความสะบายตาแทบไม่มี ผู้คนก็มุ่งหน้าแต่กับการทำงานหาเงิน ดิ้นรน แย่งชิงโอกาส แสวงหาความร่ำรวย บ้างเข้ามาแบบไม่มีจุดหมาย ไม่มีที่อยู่ ไม่มีงาน ไม่มีเงิน เกิดปัญหาสังคมขึ้นตามมาอีก บ้างกลายเป็นคนเร่ร่อน เกิดปัญหาสังคมขึ้นอีกหลายรูปแบบ ตึกสูงเสียดฟ้า แย่งกันหายใจ แย่งชิงอำนาจในการเป็นผู้ปรกครองท้องถิ่น เดินไปไหนก็ต้องระวังตัว ไม่มีใครไว้ใจใคร มีแต่ความเห็นแก่ตัว มือใครยาวสาวได้ก็สาวเอา ได้มาใช้ไปไม่ได้มีเก็บสร้างตัวซะที
