ความสำเร็จในการพัฒนาคนโดยการสนับสนุนจากสถาบันพัฒนาองค์การชุมชน (องค์การมหาชน) ในมิติ และประเด็นงานต่างๆที่ผ่านมา ทำให้ภาคีเครือข่ายมีคนทำงานมากยิ่งขึ้น และนำคนกลับคืนสู่ถิ่นฐานบ้านเกิดมากยิ่งขึ้น โดยเฉพาะโครงการบัณฑิตคืนถิ่น ที่ พอช. ได้สนองพระประสงค์ขององค์สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ที่อยากเห็นบัณฑิต หรือคนรุ่นใหม่ได้กลับไปพัฒนาบ้านเกิดของตนเอง ซึ่งโครงการนี้ได้เริ่มต้นขึ้นตั้งแต่ปี พ.ศ.2545
จากวันนั้นจนถึงวันนี้ เป็นเวลากว่า 10 ปีแล้วที่คนรุ่นใหม่ในโครงการบัณฑิตคืนถิ่นได้ฝังตัวและทำงานอยู่ในชุมชนกว่า 300 คนทั่วประเทศ โดยหลักสูตร และรูปแบบได้มีการคิด และพัฒนา ซึ่งหลักสูตรแต่ละรุ่นมีระยะเวลา 1 ปี รวมทั้งหมด 4 รุ่น ความสำเร็จอีกประการหนึ่งคือ ปัจจุบันยังมีบัณฑิตคืนถิ่นแต่ละรุ่น นอกจากกลับไปทำงาน ทำอาชีพในบ้านเกิดของตนเองแล้ว หลายๆคนยังทำงานในสายงานพัฒนา และเป็นผู้นำในชุมชน เป็นผู้นำจิตอาสา ทำงานในขบวนองค์กรชุมชนภาคประชาชน ,วิทยากรให้ความรู้ชาวบ้านประเด็นความเชียวชาญต่างๆ , อยู่ในส่วนงานปกครองส่วนท้องที่ และเป็นผู้บริหารท้องถิ่น ในบ้านเกิดของตนเอง
จากผลงานและความสำเร็จของโครงการบัณฑิตคืนถิ่น สมเด็จพระเทพฯได้มีรับสั่งให้ตัวแทนบัณฑิตคืนถิ่นเข้าเฝ้าทูลเกล้าถวายรายงานแด่สมเด็จพระเทพฯ ในวันที่ 30 เดือนมีนาคม พ.ศ.2558 ณ สำนักงานพัฒนาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติ หรือ สวทช. และการเข้าเฝ้าในครั้งนี้มีตัวแทนบัณฑิตคืนถิ่นจำนวน 16 คน จากทั่วทุกภาค เข้าเฝ้าทูลเกล้าถวายรายงาน พร้อมทั้งถวายหนังสือ เรื่องหัวใจคืนถิ่น โดยเนื้อหาในหนังสือจะเป็นเรื่องราวการทำงาน การต่อสู้ของตัวแทนบัณฑิตคืนถิ่นแต่ละคนจนสามารถเป็นที่ยอมรับของชุมชนและครอบครัว รวมถึงอุดมการณ์ที่มีต่อการพัฒนาบ้านเกิดของตนเอง
จากคนรุ่นใหม่ที่ได้บ่มเพาะ ไม่กี่ร้อยคน ได้มีโอกาสสร้างผลงานและความสำเร็จในชุมชนบ้านเกิด จนผลงาน และความสำเร็จเหล่านี้ได้ทราบถึงเบื้องพระยุคลบาท กลายเป็นโอกาสเข้าเฝ้าทูลเกล้าถวายรายงานและใกล้ชิดองค์สมเด็จพระเทพฯ เรื่องราวเหล่านี้ทำให้ตอกย้ำยิ่งขึ้นว่า การกลับบ้านของพวกเรา เป็นเส้นทางของการพัฒนาชุมชนท้องถิ่นอย่างยั่งยืน
สุดท้าย ความหวังและความตั้งใจของพี่น้องบัณฑิตคือการได้สานต่อโครงการบัณฑิตคืนถิ่นต่อไป เพราะสิ่งที่สำคัญที่สุดที่เหล่าบัณฑิตเชื่อว่าการพัฒนาให้ประเทศชาติได้มีความเจริญรุ่งเรืองไม่ใช่เพียงแค่การพัฒนาเศรษฐกิจ หรือการสร้างวัตถุแต่เพียงอย่างเดียว แต่เป็นการพัฒนาคน และปลุกฝังให้คนได้รู้สำนึกรักบ้านเกิด และนั้นจะสามารถนำไปสู่การพัฒนาชุมชนท้องถิ่นได้อย่างยั่งยืน
