หลังจาก คลื่นยักษ์ "สึนามิ" ได้พัดผ่านพ้นไป ทิ้งไว้แต่ความสูญเสีย ทั้งชีวิตและทรัพย์สินของผู้คน 6 จังหวัดภาคใต้อย่างไม่เคยมีมาก่อน

ท่ามกลางความโหดร้ายนั้น ธารน้ำใจจากพี่น้องชาวไทยทั่วประเทศ ก็หลั่งไหลสู่พื้นที่ราวห่าฝน ในรูปแบบที่แตกต่างกัน มีทั้งเงินทอง ข้าวของจำเป็น คนที่ไม่มีเงินทองก็เอาแรงงานเข้าไปช่วย

คนไร้บ้าน เป็นอีกกลุ่มหนึ่ง ที่มีความห่วงใยในความเป็นอยู่ของผู้ประสบภัยจากคลื่นยักษ์ครั้งนี้ คนไร้บ้านไม่มีทรัพย์สินเงินทองมีค่าใด ๆ ไปช่วย นอกจากแรงกายที่มีอยู่แต่ก็ยังมีน้ำใจไปช่วยสร้างบ้านใหม่ ถึงแม้ว่าตัวเขายังไม่มีบ้านเป็นของตัวเอง สิ่งที่มุ่งหวังเพียงเพื่อ จะให้พี่น้องมีความเป็นอยู่ที่ดี มีจิตใจที่เข้มแข็ง มีแรงต่อสู้กับอุปสรรคที่ยังรออยู่ข่างหน้า

ลุงสุทิน เอี่ยมอินทร์ คนไร้บ้านที่ได้อาศัยท้องสนามหลวงเป็นที่หลับนอน บอกว่า หลังจากรู้ข่าวจากเครือข่ายสลัมสี่ภาค ว่าจะลงไปช่วยสร้างบ้าน ให้ผู้ประสบภัยจากคลื่นยักษ์ "สึนามิ"เมื่อได้ยินเท่านั้นก็ไม่รีรออะไร และขออาสาเป็นคนแรกที่จะไปด้วย ตอนนั้นคิดแต่เพียงว่าต้องไป เพราะเมื่อเห็นใครเดือดร้อนก็อยากจะไปช่วยเขา ไม่อยากให้เขาตกอยู่ในสภาพแบบเรา

ออกเดินทางจากกรุงเทพฯ เมื่อวันที่ 3 มกราคม ประมาณเที่ยงวัน ไปถึงที่ทับตะวัน จังหวัดพังงา เวลาตอนเที่ยงคืนพอดีมองดูรอบๆข้างก็ไม่เห็นมีอะไรมาก แต่พอตื่นเช้าขึ้นมาจึงรู้ว่าพื้นที่ราบเป็นหน้ากอง และรู้สึกได้เลยว่าคนพวกนี้เขามีความลำบากมากกว่าเรา เพราะเขาไม่เหลืออะไร บ้านช่องพังเสียหาย ต้องนอนกับพื้นดิน ในสวนยางซึ่งห่าจากบ้านเดิมราว 3 กิโลเมตร เด็กๆไร้ญาติขาดความอบอุ่น สภาพจิตใจย่ำแย่กันทุกคน

หลังจากกินข้าวกินปลาจึงไม่รอช้า เดินทางไปสมทบกับคนกลุ่มอื่น ๆ ที่มาช่วยสร้างบ้านพักชั่วคราวไม่ว่าจะเป็น วิทยาลัยเทคนิคประทุมวัน เครือข่ายแผนชุมชนภาคใต้ และชาวบ้านที่ทับตะวันอีกประมาน 20 กว่าคน อะไรที่ช่วยทำได้ผมทำทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นผสมปูน เลื่อยไม้ แบกไม้ ขึ้นโครง ฯลฯ ไม่รู้สึกท้อเลยแต่กลับดีใจเสียอีก ที่ได้ช่วยเหลือผู้ประสบภัยในครั้งนี้

ด้านลุงเฉลิม จิตรวิภาค อายุ 61 ปี คนไร้บ้าน จากฝั่งสะพานพุทธ กรุงเทพฯ ซึ่งมาช่วยสร้างบ้านในครั้งนี้ เล่าว่า ลุงสุทิน มาชวนให้ไปช่วยสร้างบ้านผู้ประสบภัย "สึนามิ" ก็ตอบตกลงโดยไม่รอช้า เพียงเพราะอยากจะให้ผู้ประสบภัยได้เริ่มต้นชีวิตใหม่โดยเร็ว ไม่อยากให้เขานั่งรอการช่วยเหลือจากหน่วยงาน ไม่เช่นนั้นเขาต้องเครียดตาย

ลุงช่วยเขาได้ทุกอย่างเริ่มตั้งแต่ขึ้นแบบ ขึ้นโครง ตอกตะปู ฯลฯ ไม่เคยหวาดหวั่น ไม่มีใครพักลุงก็ไม่พัก แบกไม้ได้ทั้งวัน ทุกคนที่นี่น่ารักกันมากช่วยเหลือกันดี ช่วยกันสร้างบ้านอยู่ได้สองสามวันก็เสร็จ ในที่สุดชาวบ้านก็ได้เข้าอยู่อาศัยหลับนอน ทุกคนดีใจแม้จะเป็นแค่บ้านพักชั่วคราว

"เมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ เราก็ลงไปรอบสองเพื่อช่วยสร้างบ้านถาวร การไปครั้งนี้เราจะเตรียมอุปกรณ์ช่างไปด้วยเพื่อความสะดวก เพราะครั้งที่แล้วมีไม่เพียงพอ เราอยากจะช่วยสร้างบ้านให้เสร็จเร็วๆ อยากให้เขาเข้ามาอยู่ เพราะยิ่งรอนานเท่าไหร่สภาพจิตใจเขายิ่งแย่ลงไปทุกที" ลุงสุทินเล่าต่อ

แม้จะมีคนเรียกเราว่า "ขยะของสังคม" แต่วันนี้เราภูมิใจที่ได้ช่วยเหลือคนที่ตกทุกข์ได้ยากมากกว่าเรา บางคนต้องสูญเสียลูกอันเป็นที่รัก บางคนต้องสูญเสียแม่ที่เป็นดวงใจ ซ้ำร้ายไปกว่านั้นยังสูญเสียพ่อที่เป็นเสาหลักของครอบครัว เราไม่เคยหวังสิ่งตอบแทน เราทำไปเพื่อช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน กายเราแม้จะเหนื่อยยากแสนเข็น แต่ใจเราก็ได้ขึ้นสวรรค์ เท่านี้เราก็พอใจ

ตั้งแต่เกิดมาลุงเพิ่งได้ยินชื่อชาวมอร์แกน คนมอร์แกนกับคนไร้บ้านอย่างลุง พอรู้จักกันดีแล้วก็พบว่า มันหัวอกเดียวกัน คนชอบรังเกียจ ว่าเป็นประชาชนขั้นสอง ไม่มีศักดิ์ศรี แต่ใครจะคิดอย่างไรก็ตามเรารู้ดีว่า เราเป็นอย่างไร

"ตอนนี้บ้านพักถาวรของพี่น้องมอร์แกนกำลังจะเสร็จ เขากำลังจะได้ขึ้นบ้านใหม่กันแล้ว ตอนนี้รู้สึกดีใจมากที่ได้มีส่วนใช้แรงแบ่งทุกข์ให้กับคนหัวอกเดียวกัน แม้ว่ากลับไปตนยังคงไร้บ้านอยู่ก็ตาม" ลุงสุทินพูดทิ้งท้าย