ชาวลันตาในอดีตสร้างบ้านด้วยวัสดุที่หาได้ง่ายในท้องถิ่น โดยเฉพาะไม้ ไม้ไผ่ และนิยมมุงหลังคาด้วยจาก จากจำ ใบพ้อและหญ้าคา กันอย่างแพร่หลายเครื่องมุงทั่วไปมักทำเป็นตับ มัดเย็บทีละใบ แต่ลักษณะพิเศษของจากจำคือการผูกถักเป็นผืนใหญ่สามารถม้วนเก็บได้ ขนย้ายโดยการแบกหามไปได้สะดวก และสามารถถอดม้วนเก็บเมื่อไม่ใช้งานได้หรือเคลื่อนย้ายไปใช้มุงที่อื่นได้อีก นอกจากนั้นยังจากจำยังเป็นเครื่องมุงที่พริ้วไหว นุ่มนวล ดูเป็นธรรมชาติ ไม่แข็งกระด้างอย่างกระเบื้องและสังกะสี

     จากจำเป็นพืชที่ขึ้นอยู่ตามป่าเขา หรือ ควน ลักษณะใบคล้ายต้นสาคูและต้นจาก พบมากบริเวณควนทุ่งหยีเพ็ง ด้วยเหตุนี้เองชาวทุ่งหยีเพ็งจำนวนหนึ่งได้สืบทอดภูมิปัญญา การถักจากจำ เป็นอาชีพหลัก สืบเนื่องกันมาอย่างน้อย 3 รุ่นคน เมื่อได้ใบจากจำมาแล้ว ช่างเย็บจาก จะนำใบจากจำมาเรียงเป็นแถว พับใบข้างหนึ่งข้างใด แล้วมัดด้วยหวายให้ต่อเนื่องกันเป็นผืน ความยาวขึ้นอยู่กับความต้องการของผู้ใช้ โดยทั่วไปยาวประมาณ 5 – 10 เมตร เมื่อเสร็จแต่ละผืนช่างจะม้วนเป็นมัดกลมๆ รอให้คนมาซื้อ

     ปัจจุบันนี้ความนิยมจากชาวบ้านลดน้อยลงเพราะไม่มีความทนทานและทันสมัยเมื่อเทียบกับกระเบื้อง แต่จากจำกลับได้รับความนิยมเป็นอย่างสูงจากผู้ประกอบการท่องเที่ยว โดยเป็นวัสดุก่อสร้างที่ช่วยสร้างบรรยากาศที่เป็นธรรมชาติ สวยงาม สอดคล้องกับท้องถิ่น นอกจากจำได้รับใช้ชุมชนในท้องถิ่นลันตาแล้ว ยังมีคนจากจังหวัดใกล้เคียง เช่น ตรัง สตูล มาหาซื้อไปใช้

      เนื่องจากการทำจากจากยังต้องพึ่งพาวัสดุซึ่งเป็นพืชธรรมชาติขึ้นเองตามป่าควน หากจะส่งเสริมให้เป็นอาชีพ ควรคำนึงถึงการอนุรักษ์พื้นที่ป่าธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมที่ดีเป็นแหล่ง วัตถุดิบจากจำ และจะต้องคิดไปถึงการปลูกทดแทนในอนาคตด้วย