54 ปีที่ผ่านมา ผู้เขียนได้เห็นการสื่อสารในด้านต่างๆ โดยเฉพาะวัยเด็กเห็นพ่อแม่ญาติๆไปชุมนุมที่บ้านผู้มีอันจะกินเพื่อฟังการออกรางวัลสลากกินแบ่งรัฐบาลจากวิทยุทรานซิสเตอร์ ที่ทุกคนเห็นเป็นสิ่งแปลกที่คนจากกองสลากกรุงเทพฯสื่อมาถึงชุมชนโดยไม่ต้องมาพูดต่อหน้า และในยุคนั้น หนังสือพิมพ์ก็หาอ่านยากเต็มที 54 ปีผ่านไปเทคโนโลยีเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วถึงการสื่อสารทางโทรทัศน์ที่นอกจากเสียงแล้วมีภาพเพิ่มมาด้วย และการพัฒนาก็ไม่มีจุดสิ้นสุด ใครจะเชื่อว่าปัจจุบันแม้แต่โทรศัพท์มือถือเครื่องเล็กๆราคาไม่กี่บาทก็สามารถสื่อสารได้พอๆกับการถ่ายทอดจากโทรทัศน์เครื่องราคาแพงๆ แต่ อาจารย์พิภพ พานิชภักดิ์ ทำได้ นี่คือมิติใหม่การสื่อสารของนักสื่อสารชุมชน
การสื่อสารในปัจจุบันเป็นไปอย่างรวดเร็วมาก สามารถเผยแพร่เรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้นในชุมชนเพื่อบอกเล่าให้คนทั่วโลกได้รับรู้ในเวลาเพียงไม่กี่นาที ด้วยเทคโนโลยีอันทันสมัยและทีมงานมืออาชีพ ซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นกลุ่มนักธุรกิจที่ลงทุนสูงเพื่ออุปกรณ์ราคาแพงมีองค์กรควบคุมการแพร่กระจายข่าว ซึ่งจะเห็นได้จากการประมูลคลื่นความถี่ที่เสร็จสิ้นไปไม่กี่วัน ซึ่งมีมูลค่านับหมื่นล้านบาท แต่ในขณะเดียวกันค่าใช้จ่ายเหล่านั้นถูกผลักกลับมาสู่ผู้บริโภค ซึ่งเป็นใครไปไม่ได้นอกเสียจากประชาชนอย่างเราๆ ท่านๆ ในประเทศ จะเห็นได้ว่าราคาสูงเพราะการแข่งขันที่ค่อนข้างสูงมากแล้ว ผมมานักคิดว่าแล้วนักสื่อสารชุมชนอย่างเราที่มีอยู่ในชุมชนที่กระจายอยู่ทั่วประเทศจะทำอย่างไร เพราะคนธรรมดา ชาวบ้านในชุมชนไม่มีทุนพอที่จะสร้างสถานีโทรทัศน์ ครั้นจะใช้บริการของกลุ่มธุรกิจก็ราคาแสนแพง จนเกินขีดความสามารถชุมชน
อาจารย์พิภพ พานิชภักดิ์ นักผลิตสื่ออิสระและผู้เชี่ยวชาญการถ่ายภาพด้วยโทรศัพท์มือถือแบบมืออาชีพ ได้กล่าวไว้ในการประชุม WORK SHOP กลยุทธ์นักสื่อสารชุมชนภาคใต้ ที่จัดโดย สถาบันพัฒนาองค์กรชุมชน(องค์การมหาชน)ร่วมกับ ไทยพีบีเอส เมื่อ 11-13 กุมภาพันธ์ 2559 ณ โรงแรมแกรนด์ปาร์ค นครศรีธรรมราช ว่า “ในยุคปัจจุบันผมสามารถใช้โทรศัพท์มือถือนำเสนอข่าวต่างๆแทนโทรทัศน์ได้” ฟังแล้วน่าคิดครับ เป็นไปได้หรือว่า การใช้โทรศัพท์มือถือแทนโทรทัศน์ที่มีความแตกต่างทั้งลักษณะและราคาการลงทุน”
อาจารย์พิภพบอกต่อว่า “การถ่ายทอดเรื่องราวต่างๆคนที่จะนำเสนอได้ดดีที่สุดและสดจริงก็คือเจ้าของประเด็นที่พบเห็นเหตุการณ์หรือประเด็นพร้อมทั้งสามารถทำได้ด้วยคนๆเดียว และแทบจะไม่ต้องลงทุนอะไรมากมายเพราะทุกคนมีโทรศัพท์มือถือที่มีกล้องถ่ายรูปซึ่งปัจจุบันราคาถูกมาก และที่สำคัญเกือบทุกคนก็ใช้สื่อออนไลน์เป็น ไม่ว่า เฟซบุ๊กหรือไลน์ นั้นคือช่องทางการนำเสนอเรื่องราวของนักสื่อสารชุมชน ที่ทำได้อย่างง่ายๆรวมทั้งหากเราได้เชื่อมร้อยเครือข่ายที่ดีพอเราก็สามารถยึดพื้นที่ข่าวในสังคมออนไลน์ได้อย่างง่ายดาย” 
อาจารย์พิภพยังบอกถึง อุปกรณ์การผลิตสื่อด้วยโทรศัพท์มือถือแบบมืออาชีพนั้น โทรศัพท์มือถือต้องถ่ายภาพได้อาจมีอุปกณ์เสริมบางเพื่อความครบถ้วนสมบูรณ์ เช่น ขากล้องเพื่อไม่ให้ภาพวีดีโอที่ถ่ายออกมาไม่สั่น หัวไม้เซลฟี่สำหรับยึดโทรศัพท์ติดกับขากล้อง อาจจะมีไมค์พร้อมสายเพื่อตัดเสียงรบกวนเวลาบันทึกวีดีโอเสียงจะคมชัดกว่าใช้ไมค์ของโทรศัพท์มือถือ แค่นี้ก็เกินพอสำหรับการผลิตสื่อส่วนเรื่องคุณภาพของอุปกรณ์ทุกคนก็เลือกเอาตามกำลัง โดยมีหลักการแค่เพียง 3 อย่างคือ “อย่าส่าย อย่าสั่น อย่าสั้น” นอกจากนั้นผู้ผลิตสื่อด้วยโทรศัพท์มือถือต้องมีโปรแกรมสำหรับการทำวีดีโอ ในมือถือได้แก่ KINEMASTER สำหรับการตัดต่อวีดีโอบนมือถือและโปรแกรม OPEN CAMERA สำหรับใช้ถ่ายวีดีโอ แค่ 2 โปรแกรมกับเทคนิคการทำงานที่นักสื่อสารชุมชนสามารถเรียนรู้ได้เอง ตั้งแต่การถ่ายภาพรวม การถ่ายภาพมือของผู้เป็นข่าว หน้าตา การถ่ายภาพมุมสูงอ้อมไหล่ การถ่ายสายตาของผู้เป็นข่าวและอย่าลืมเซลฟี่หน้าตัวเองซึ่งเป็นเทคนิคง่ายเรียกว่า แม่-มือ-หน้า-ไหล่ –ตา –เซลฟี่
ถึงตอนนี้ ก็สามารถบอกได้แล้วว่า ทีมงานผู้เข้าร่วมประชุมและปฏิบัติการสามารถใช้โทรศัพท์มือถือแทนโทรทัศน์ได้จริงเพียงถ่ายภาพด้วยมือถือ ตัดต่อบนมือถือ พร้อมนำเสนอผ่านช่องทางออนไลน์ต่างๆบนมือถือก็สามารถนำเสนอเรื่องราวต่างๆไปได้ทั่วโลกภายในเวลาไม่กี่นาที ขอบคุณท่านอาจารย์พิภพ พานิชภักดิ์ และหน่วยงานผู้จัดที่ให้จัดเวทีให้ความรู้แก่พวกเรา ต่อแต่นี้ผมคิดว่า ผมและพี่น้องผู้สื่อข่าวชุมชนจะสามารถเสนอเรื่องราวของชุมชนได้ด้วยตัวเราเอง
นายธรรมนูญ นาคขำ ผู้สื่อข่าวชุมชนสุราษฎร์ธานี รายงาน
